Eenzaamheid gaat niet primair over een tekort aan mensen, maar over een tekort aan werkelijke ontmoeting. Gezien worden op zielsniveau.
Je kunt een partner hebben, vrienden, familie, begeleiders en toch diep eenzaam zijn.
Omdat niemand meer echt bij je binnenwereld komt. En jij met jouw hersenletsel, jouw 2.0-versie, misschien ook minder makkelijk en minder diep dan voorheen.
Niet alleen emotionele intimiteit.
Niet alleen intellectuele aansluiting.
Niet alleen spiritualiteit.
Juist die combinatie: elkaar vinden in het diepste van je zijn. Resonantie. Herkenning. Gekend worden, ook wanneer je van mening verschilt.
NAH kan juist deze laag beschadigen. Door afasie, veranderingen in sociale cognitie, beperkt ziekte-inzicht of vermoeidheid kan de verbinding met partner, vrienden of familie verschralen. Soms zonder dat je precies kunt benoemen wat er verloren is gegaan.
Heimwee naar jezelf.
Dat roept voor mij ook een andere vraag op:
Hoe zorgen we ervoor dat pastoraat niet alleen iets van de kerk blijft?
Of gaat pastoraat in de kern over werkelijk aanwezig zijn bij de ander, ruimte maken voor iemands binnenwereld en samen zoeken naar betekenis?
Zielsniveau.
Iemand werkelijk ontmoeten.
Ruimte maken voor wat niet direct oplosbaar is.
Luisteren naar wat onder de woorden ligt.
Samen zoeken naar betekenis.
Niet alleen voor gelovige mensen.
Niet alleen binnen kerkelijke muren.
Maar voor ieder mens die verlangt om gekend te worden in wie hij ten diepste is.
Zijnsvragen.
Eeuwigheidsvragen.
Waarvoor ben ik ten diepste op aarde?
Wat is de plaats van hersenletsel hierin?
Misschien hebben we in zorg en begeleiding minder behoefte aan nóg een activiteit of nóg een contactmoment. Vaker aan iemand die blijft zitten.
Hoe zou pastoraat of geestelijke verzorging een vanzelfsprekender plek kunnen krijgen binnen het zorglandschap? En dan met name in de eerste lijn?
#NAH #Hoogbegaafdheid #NAHHB #hersenletsel #Pastoraat #GeestelijkeVerzorging #Zingeving #Eenzaamheid #menselijkemaat