In de afgelopen 2 dagen hebben Christel en ik vrijwel 24 uur onafgebroken gewerkt aan ons boek over de combinatie van niet-aangeboren hersenletsel (NAH) en hoogbegaafdheid.
We hebben geschreven, geschrapt, herschreven, gediscussieerd, herinneringen opgehaald, het leven gedeeld, gelachen, heel blij met onze samen-werken en vooral geprobeerd woorden te geven aan iets wat we in onze dagelijkse praktijk zo vaak tegenkomen: mensen die zich niet volledig herkennen in de bestaande verhalen over NAH of hoogbegaafdheid, omdat juist de combinatie van beide een heel eigen werkelijkheid creëert.
Hoe leg je uit wat neurofatigue betekent als je altijd gewend was om verder te kunnen denken dan de rest? Hoe beschrijf je het gevoel dat je cognitieve mogelijkheden er nog zijn, maar de belastbaarheid niet meer? En wat doet dat met opleiding, werk, relaties en identiteit?
Steeds opnieuw kwamen we tijdens het schrijven terug bij de verhalen van de mensen die we hebben geïnterviewd. Hun ervaringen vormen de rode draad van dit boek. Verhalen over verlies en veerkracht, over zoeken en opnieuw leren begrijpen wie je bent. Verhalen van mensen die zich jarenlang afvroegen waarom zij vastliepen, terwijl anderen vooral zagen wat er nog wél kon.
Juist die verhalen zijn voor ons de reden om dit boek te schrijven.
Omdat herkenning zoveel verschil kan maken. Omdat mensen zich niet altijd terugvinden in de bestaande kennis over NAH of hoogbegaafdheid. En omdat de ontmoeting tussen beide werelden een verhaal verdient dat nog nauwelijks verteld wordt.
We zijn er nog niet, maar stap voor stap krijgt het boek steeds meer vorm.
Moe, voldaan en vol ideeën sluiten we deze schrijfdagen af.
Dank aan iedereen die zijn of haar ervaringen met ons heeft gedeeld. Jullie verhalen maken dit boek mogelijk.
#NAH #Hoogbegaafdheid #Neurofatigue #Hersenletsel #BoekNAHHB #Ervaringsverhalen #delenopdonderdag #nietaangeborenhersenletsel
#hoogbegaafd #HB #nahenhb